Nieuw boek – De libelle op mijn schouder

Binnen LEAM gaat het vaak over keuzes maken in complexe omgevingen. Over hoe organisaties omgaan met onzekerheid, risico’s en waarden. Over tempo. En over de vraag wat er gebeurt als snelheid en efficiëntie niet langer vanzelfsprekend leidend zijn.

De libelle op mijn schouder is ontstaan buiten die professionele context, maar raakt er onvermijdelijk aan.

Het boek beschrijft twee pelgrimstochten naar Santiago de Compostela: de Camino Francés (2018) en de Camino Portugués langs de kust (2019), met het open einde van Finisterre en Muxía. Wat begint als een fysieke tocht van etappe naar etappe, ontwikkelt zich gaandeweg tot een aandachtige verkenning van wat zichtbaar wordt wanneer plannen, controle en tempo langzaam wegvallen.

Geen routebeschrijving, geen handleiding

Dit boek is geen reisgids. Er worden geen tips gegeven over schoenen, schema’s of voorbereiding. Evenmin is het een zelfhulpboek of een spirituele zoektochtnotitie met antwoorden.

De tekst volgt het ritme van het lopen zelf. Dagen van schoonheid worden afgewisseld met dagen van vermoeidheid, irritatie en stilte. Ontmoetingen komen en verdwijnen weer. Sommige gesprekken gaan diep, andere blijven vluchtig. Juist deze tijdelijkheid blijkt een dragend thema: niets hoeft te worden vastgehouden om van waarde te zijn.

Verbinding zonder bezit

Een terugkerend motief in het boek is nabijheid. Onderweg wordt samen gelopen, gegeten, gezwegen. Verbinding ontstaat zonder afspraken en verdwijnt weer zonder afscheid. Dat vraagt iets anders dan vasthouden of organiseren. Het vraagt aanwezigheid.

Die ervaring werkt door na thuiskomst. Niet als helder inzicht, maar als een verschuiving in hoe keuzes worden benaderd. Minder vanuit controle, meer vanuit aandacht. Minder vanuit snelheid, meer vanuit precisie.

Voor wie

De libelle op mijn schouder is geschreven voor lezers die herkennen dat complexe vraagstukken — in werk of leven — zelden gebaat zijn bij snelle antwoorden. Voor wie het verschil kent tussen oplossen en aanwezig zijn. En voor wie begrijpt dat onderweg zijn soms belangrijker is dan aankomen.

Het boek is verkrijgbaar als paperback en e‑book. Klik op de afbeelding voor de bestelpagina.

De Camino vraagt niet om antwoorden.

Hij nodigt uit tot aandacht.

De libelle op mijn schouder; Roland Boer

Fan van Artis

Ik ben fan van ARTIS.

Sinds 2015 ben ik lid en met enige regelmaat struin ik door de aangelegde tuinen in het park. Elk jaargetijde heeft weer wat anders moois te bieden. Met mijn eigen gedachten over (assetmanagement)vraagstukken waar ik wat mee mag en moet loop ik langs de serene kronkelpaadjes die niet direct in het oog springen. De antwoorden komen meestal vanzelf. Als een ingeving terwijl ik kijk naar de vissen die zwemmen in het bassin van het olifantenverblijf.

ARTIS Natura Artis Magistra vernieuwd. Dat onderbreekt soms de rust, maar is tegelijkertijd ook nodig. De eisen die aan een dierentuin worden gesteld zijn gelukkig enorm veranderd en verbeterd. In de eerste plaats voor de dieren, maar zeker ook voor de bezoekers. Het consumerende aapjes kijken is veel meer een beleving van begrip geworden.

Praten over assetmanagement

Af en toe maak ik een zakelijke (en tegelijkertijd vriendschappelijke) afspraak om eens met elkaar het gesprek aan te gaan op een ander niveau en vanuit een totaal andere setting dan de standaard vergaderruimte op kantoor. Tijdens de wandeling ontstaan nieuwe inzichten en inspiratie. Er is verbinding op een dieper niveau en dat is per definitie waardevol.

En zo wordt ARTIS soms het decor om te praten over assetmanagement en/of hoe een bepaalde verandering aangepakt kan worden.

Als ARTIS fan zou ik natuurlijk ook graag een assetmanagement opdracht voor ARTIS zelf uitvoeren. Het park zit vol met techniek. Neem de restauratie van het aquarium als voorbeeld. Het duurt een aantal jaar en is zeker hard nodig. Maar van de nood wordt een deugd gemaakt met zoveel mogelijk verduurzaming. Het filmpje is een blik achter de schermen. Duurzaam en Klimaat, dat zijn thema’s waarvoor ik mij ook hard maak in mijn werk.

Dubbel

Soms heb ik wel een dubbel gevoel. ARTIS blijft een dierentuin en dieren horen in het wild. Maar ARTIS houdt van alles dat leeft. Van de kleinste microben en insecten tussen de planten in het park en de grootste toppredator van Amerika, de jaguar. Daarom geeft ARTIS extra aandacht aan de eigen bedreigde dieren, planten en bomen, steunt ARTIS verschillende natuurbehoudsprojecten om bedreigde diersoorten en hun leefgebieden te beschermen en werkt ARTIS mee aan internationale fokprogramma’s. En ondertussen is ARTIS al op veel fronten vernieuwd.

Spreek ik een volgende keer met jou af voor een wandeling? Misschien wordt jij ook fan van Artis.